Pocztówka dźwiękowa była wydarzeniem ostatniej dekady XX wieku w ZSRR.

Muzyka - można powiedzieć - jest treścią naszego życia. Na co dzień obcujemy z nią za pomocą różnych nośników multimedialnych: w telewizji, radiu, odtwarzaczu MP3, radiu internetowym czy telefonie komórkowym obsługującym odpowiedni format plików muzycznych. Dzięki postępowi cywilizacji utwory muzyczne uniezależniły się od swoich środków przekazu.

Obecnie na mikrourządzeniach można zapisać wiele melodii, piosenek czy partycji, do czego dawniej używano kilku szaf grających. Dziś płyty winylowe, gramofonowe czy analogowe kolekcjonują jedynie pasjonaci staroci lub studenci historii sztuki czy muzykologii . Obecnie produkowane płyty dźwiękowe są nieporównywalnie lepszej jakości niż kiedyś. Jednakże winyl jest jeszcze współcześnie wykorzystywany np. przez didżejów do miksowania muzyki i do urozmaicania brzmień dźwięków.

Dzięki płytom winylowym fachowcy od didżejingu uzyskują też lepsze brzmienie niż za pomocą używanych do tego celu nośników cyfrowych. Wymiana głowicy pozwala balansować dźwiękiem, aby uchwycić momenty zarówno ledwo słyszalne, jak i głośniejsze. W czsach PRL-u płyta analogowa była stosowana jako pocztówka dźwiękowa oparta na wzorze kartki pocztowej laminowanej cienką warstwą plastiku.

Copyright